تا حالا شنیدین بعضیا می‌گن: «قدیما, پدر و مادرا ۱۰ تا بچه رو با هم بزرگ می‌کردن، اما جوونای امروز از پس بزرگ کردن یه دونه هم برنمیان!»
خب، همون قدیمی‌ها بیان و یه دونه از بچه‌های امروزی رو بزرگ کنن، ببینیم چقدر از پسش برمیان!
واقعیت اینه که دوران قدیم تموم شده. دنیا عوض شده، بچه‌ها عوض شدن و مهم‌تر از همه، نیازهای بچه‌ها هم دیگه مثل گذشته نیست.
پدر و مادرهای قدیمی هم تمام تلاششون رو می‌کردن که بچه‌های خوبی تربیت کنن. اما خودشون با همون چیزهایی بزرگ شده بودن که از نسل قبل یاد گرفته بودن. نه اطلاعات زیادی در دسترسشون بود، نه کسی درباره سلامت روان، عزت‌نفس، احساسات و نیازهای عاطفی بچه‌ها باهاشون حرف می‌زد.
برای همین، بین نسل‌های قدیم آدم‌های موفق زیادی می‌بینیم؛ اما خیلی‌هاشون با وجود تمام موفقیت‌هاشون، از درون احساس رضایت و خوشحالی نمی‌کنن.
بزرگ کردن بچه در گذشته از بعضی جهات ساده‌تر بود، نه سخت‌تر! اون زمان اگر پدر و مادر می‌تونستن شکم بچه رو سیر کنن، لباس تنش کنن و سرپناهی براش فراهم کنن، فکر می‌کردن وظیفه‌شون رو به‌خوبی انجام دادن.
اما امروز فقط تأمین نیازهای مادی کافی نیست. بچه به امنیت روانی، توجه، شنیده شدن، اعتمادبه‌نفس و آرامش عاطفی هم نیاز داره. رسیدن به این‌ها آگاهی می‌خواد، وقت می‌خواد و گاهی حتی کمک گرفتن از متخصص.
پدر و مادر قدیمی بیشتر با کمبود امکانات دست‌وپنجه نرم می‌کردن؛ اما پدر و مادر امروزی با دنیایی از چالش‌ها روبه‌رو هستن. بچه‌شون هر روز از طریق گوشی، اینترنت، شبکه‌های اجتماعی، دوستان و هزاران منبع دیگه در معرض فکرها، باورها و تأثیرات مختلف قرار می‌گیره. پدر و مادر دیگه تنها منبع تربیت فرزندشون نیستن.
پس مسئله این نیست که ۱۰ تا بچه بزرگ کنی یا یکی! مسئله اینه که چطور یه انسان سالم، مستقل، بااعتماد به‌نفس و از نظر عاطفی متعادل تربیت کنیم.
مادر و پدر امروزی ضعیف‌تر نشدن؛ اتفاقاً خیلی وقت‌ها آگاه‌ترهم شدن. اما همین آگاهی مسئولیتشون رو سنگین‌تر کرده. چون دیگه نمی‌خوان فقط بچه‌شون رو بزرگ کنن؛ می‌خوان مراقب باشن چه انسانی از دل این تربیت بیرون میاد.
برای همین، تربیت آگاهانه یک بچه, گاهی از بزرگ کردن ۱۰ تا بچه هم سخت‌تره!
روش‌های تربیتی دهه‌های گذشته، درست مثل لباس‌ها و وسایل قدیمی، شاید خاطره‌انگیز و دوست‌داشتنی باشن، اما قرار نیست همه‌شون برای زندگی امروز هم مناسب باشن.
گذشته رو باید با احترام به یاد آورد، نه اینکه ازش یه نسخه همیشگی ساخت و انتظار داشت آینده رو هم با همون نسخه اداره کنیم.
قدیمی‌ها لزوماً پدر و مادرهای بدی نبودن؛ اون‌ها با دانسته‌های زمان خودشون زندگی می‌کردن و همون چیزهایی رو بلد بودن که بهشون یاد داده شده بود.
اما یه نکته مهم رو نباید فراموش کنیم:
**قرار نیست ما هم دقیقاً همون اشتباهاتی رو تکرار کنیم که نسل قبل از روی ناآگاهی مرتکب شده.**
فرزندپروری در دنیای امروز مسیر پیچیده‌ایه و نمی‌شه فقط با تکیه بر تجربه‌های کودکی خودمون، وارد این مسیر بشیم. گاهی برای اینکه پدر و مادر بهتری باشیم، اول باید یاد بگیریم، باورهای قدیمی‌مون رو زیر سؤال ببریم و حتی بعضی چیزهایی رو که از پدر و مادرهامون یاد گرفتیم، کنار بذاریم.
**هدف فقط بزرگ کردن بچه نیست؛ هدف اینه که بچه‌هامون بزرگ بشن، بدون اینکه مجبور باشن تا آخر عمر زخم‌های دوران کودکی‌شون رو با خودشون حمل کنن.**
برگرفته از : مجتبی تمسکی
MehdiParsnewsAmiri MehdiAmiri.Official MehdiViennaAmiri
