شش ساله که مهاجرت کردم.
خونم قشنگه، کارم خوبه، زندگیم آرومه.
به همه میگم: «خیلی خوبم.»
و راست میگم…
ولی دیشب بارون اومد.
پنجره رو باز کردم.

و یه دفعه بی دلیل دلم برای بوی خاک کوچمون توی تهران پر کشید.
برای صدای نونوایی سر کوچه.
برای «سلام خانم دکتر» آقای بقال…
نشستم کف آشپزخونه و گریه کردم.
بعدش خجالت کشیدم.
کسی نمرده بود.
من خودم انتخاب کرده بودم برم،
پس این غم چی بود؟…
بعدها فهمیدم اسم داره.
روان شناسها بهش میگن «سوگ مهاجرت».
یعنی آدم میتونه برای جایی سوگوار باشه که هنوز هست.
برای آدمهایی که هنوز زندن،
برای نسخه ای از خودش که اونجا جا موند…
سوگ همیشه با مرگ نمیاد.
با جدایی میاد، با مهاجرت، با تموم شدن یک دوستی،
با بزرگ شدن بچه ها و رفتنشون از خونه.
و چون کسی نمرده، کسی هم تسلیت نمیگه…
اگه دلت برای جایی، کسی یا خود قبلیت تنگه
لازم نیست وانمود کنی خوبی.
این غم واقعیه و حق داری براش غصه بخوری.
فقط تنهاش نذار؛ با یکی دربارش حرف بزن…
MehdiParsnewsAmiri MehdiAmiri.Official MehdiViennaAmiri
